หลักของ ฟักร์ เตือนเราว่า มนุษย์ทุกคนเป็นผู้มีข้อจำกัด ไม่มีใครสมบูรณ์ และไม่มีใครมองเห็นเหตุการณ์หนึ่งได้ครบทุกด้าน แม้เราจะมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นผิด เราก็อาจยังไม่รู้บริบททั้งหมด ไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า หรือได้รับข้อมูลมาเพียงด้านเดียว ความรู้ที่เรามีจึงไม่ควรทำให้เรารู้สึกว่าอยู่เหนือผู้อื่น แต่ควรทำให้เราระมัดระวังมากขึ้น เพราะเราเองก็อาจเข้าใจผิดได้
ยิ่งเป็นการตักเตือนในที่สาธารณะ ความระมัดระวังก็ยิ่งต้องเพิ่มขึ้นหลายเท่า คำพูดที่กล่าวต่อหน้าคนจำนวนมากไม่สามารถเรียกกลับคืนได้ง่าย หากข้อมูลผิดหรือไม่ครบ ความเข้าใจผิดอาจแพร่กระจายเร็วกว่าคำชี้แจง ชื่อเสียงของคนหนึ่งอาจเสียหาย ครอบครัวและผู้ไม่เกี่ยวข้องอาจได้รับผลกระทบ และสิ่งที่เริ่มต้นด้วยเจตนาว่าจะห้ามความผิด อาจกลายเป็นฟิตนะที่ใหญ่กว่าความผิดเดิม
เส้นแบ่งสำคัญจึงอยู่ที่ เป้าหมายและวิธีการ การตักเตือนมุ่งแก้ไขความผิด ปกป้องผู้ได้รับผลกระทบ และเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายกลับตัว ส่วนการประจานมุ่งทำให้บุคคลอับอาย ลดคุณค่าของเขาต่อหน้าผู้คน หรือชักชวนสังคมให้ร่วมลงโทษ การพูดความจริงจึงยังไม่เพียงพอ เราต้องถามด้วยว่า จำเป็นต้องพูดต่อสาธารณะหรือไม่ จำเป็นต้องเปิดชื่อหรือไม่ และได้ให้โอกาสอีกฝ่ายอธิบายแล้วหรือยัง
การตักเตือนด้วยมารยาทที่ดี ในเวลาและสถานที่ที่เหมาะสม จะลดความเสียหายทั้งต่อผู้ถูกตักเตือนและผู้ตักเตือนเอง ผู้ถูกตักเตือนยังคงมีศักดิ์ศรีและมีพื้นที่แก้ไข ส่วนผู้ตักเตือนก็ได้รับการปกป้องจากความหยิ่ง การด่วนตัดสิน การกล่าวเกินหลักฐาน และการทำร้ายผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว การเริ่มต้นด้วยการสอบถาม การพูดเป็นการส่วนตัว และการใช้ถ้อยคำที่ไม่ดูหมิ่น จึงไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความรอบคอบและความยำเกรง
แน่นอนว่า บางกรณีจำเป็นต้องตักเตือนในที่สาธารณะ เช่น เมื่อความผิดถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะ มีผู้คนกำลังได้รับอันตราย หรือจำเป็นต้องปกป้องสิทธิของผู้เสียหาย แต่แม้ในกรณีนั้น ก็ควรเปิดเผยเพียงเท่าที่จำเป็น กล่าวถึงการกระทำมากกว่าทำลายตัวบุคคล และไม่เปิดทางให้เกิดการรุมประณาม เพราะเมื่อใดที่เราลืมว่าตนเองก็เป็นผู้มีข้อจำกัด เมื่อนั้นการตักเตือนอาจหยุดเป็นนะศีหะฮ์ และเริ่มกลายเป็นการประจานโดยที่เราไม่รู้ตัว